Egipska kultura i sztuka miała ogromny wpływ na rozwój sztuki również w innych krajach an całym świecie. Między 700 – 500 p.n.e grecka , etruska i włoska biżuteria artystyczna była inspirowana i wzorowana całkowicie na egipskich i asyryjskich wzorach, które docierały do tych krajów przywożone przez fenickich kupców zajmujących się handlem z Egiptem. Podstawowym elementem tej biżuterii były wypukłe lub wytłaczane łączone ze sobą. Granulacja złota była wykorzystywana przez etruskich rzemieślników i artystów, i została przez nich udoskonalona do niezwykle wysokiego poziomu. W British Museum możemy podziwiać cudowny naszyjnik z wyspy Rodos pochodzący z tego właśnie okresu. W jego skład wchodzi siedem prostokątnych, złotych płytek, przedstawiających uskrzydlone postacie.
Nieco później, w klasycznym okresie sztuki greckiej, zaprzestano granulacji, a w jej miejsce pojawiła się moda na pokrywanie szkłem, szkliwienie, oraz aplikacje, czyli wyszywanie złotą lub srebrną nicią. Styl jaki reprezentuje biżuteria tego okresu stał się o wiele bardziej subtelny i wyrafinowany. Splecione ze złota naszyjniki były zwykle dekorowane motywami kwiatowymi i frędzlami. Bardzo popularne stały się okrągłe kolczyki z aplikacjami w kształcie kółek i rozetek. Kolejna epoka – okres hellenistyczny przyniósł modę na uskrzydlone postacie, kupidyny i gołębie w które często zdobiona była ówczesna biżuteria artystyczna. Właśnie w tym czasie wprowadzono do produkcji biżuterii dużych i kolorowych kamieni, a zwłaszcza bardzo wówczas modnych granatów.
Z kultury hellenistycznej czerpali później inspiracje Rzymianie, którzy w produkcji wyrobów biżuteryjnych również używali ogromnych kamieni, zwykle ustawiając je w środku i otaczając szeregiem pereł, bardzo wtedy popularnych i modnych. W Rzymie do perfekcji opanowano sztukę cameo, czyli szkliwienie. Zapanowała moda na broszki, często ogromnych rozmiarów w formie strzałki, czy agrafki. Bardzo popularne były tez pierścionki, często noszone na wszystkich dziesięciu palcach. Jednym z ulubionych wśród Rzymian kamieni był bursztyn, któremu przypisywano właściwości lecznicze. Fascynował on rzymską arystokrację i często był nawet noszony w dłoni w postaci pojedynczej kulki, co miało przynosić szczęście. Styl klasyczny zaczął zanikać w Rzymie u schyłku jego imperium, czyli około III wieku naszej ery. Zaczęto wtedy wytwarzać naszyjniki i bransoletki po prostu ze złotych monet układanych w złożone i zawiłe wzory.